Rouwteksten rouwbrief

tekst 1

Ik ben moe na de lange reis. Al wat ik vraag, is een rustige slaap en dromen over hen die ik liefhad.
tekst 2

We staan niet altijd stil
bij het woord “samen”.
Maar het is een groot gemis als “samen”
uit je leven is.
tekst 3

Wij willen u rust geven
al is vol droefheid ons hart
je lijden zien en niet kunnen begrijpen was onze grootste smart.
tekst 4

Wachtend aan de overkant
gelovend dat dit niet het einde is
kijk ik uit naar de morgen
waar we allen weer samen zullen zijn.
tekst 5

Daarom hebben wij die handen en die armen
Om als het koud wordt rond het hart elkaar te verwarmen
tekst 6

Sterven is de pijn vergeten die het leven heeft gebracht
tekst 7
Ik heb drie schatten
Die ik koester en behoed
De eerste is de liefde
De tweede tevredenheid
De derde bescheidenheid
tekst 8
Daar alleen kan liefde wonen daar alleen is ‘t leven goed waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.
tekst 9
Als ik dood ben, treur dan niet
ik ben niet echt dood, moet je weten het is mijn lichaam dat ik achterliet dood ben ik pas als je mij bent vergeten
tekst 10
Afscheid nemen is met dankbare handen weemoedig meedragen al wat waarde heeft
om niet te vergeten
tekst 11
Veel heb je ons gegeven
veel heb je voor ons betekend plotseling uit ons leven gedreven blijf je in onze harten leven.
tekst 12
Door de tranen van dit uur sluipt haar glimlach
haar ogen, haar stem maar vooral haar hart
tekst 13
Een moeder sterft altijd te vroeg al wordt zij nog zo oud Je bidt dat God haar sparen zal omdat je van haar houdt
tekst 14
Moeder zijn, is alles geven, zorg en lijden, liefde en leven. Moeder zijn, is alles derven Alles en tevreden sterven…
tekst 15
Haar/zijn sterven
is zo moeilijk te verwerken
Haar/zijn leven was ons zoveel waard
Zij/hij was een van de stille, geestelijke sterken
Die iedereen, alleen zichzelf niet spaarde
tekst 16
Zwevend over het strand één zijn met het zand
één zijn met de zee weer één zijn met z’n twee
tekst 17
Tot wederzien, tot wederzien, al waar het
mogen wezen: na lang of korten tijd, misschien
in ‘t ongekend nadezen!
Guido Gezelle
tekst 18
Zo vertrouwd van wie je gewoon houdt
daarom doet het zo zeer dat vertrouwde
is er niet meer.
tekst 19
Een zee aan mogelijkheden Die zee werd
jou niet gegund Zestien jaren jong
Hoe heeft dit ooit gekund
tekst 20
Waarom zijn er zoveel vragen Waarom is er zoveel pijn Waarom zijn er zoveel dingen
Die niet te begrijpen zijn
tekst 21
Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet. Maar één,het afscheid nemen
en scheiden. Het doet ons toch zo lijden.
tekst 22
Ik voeg mij bij hen die ik liefhad,
daar wacht ik op hen die ik liefheb.
tekst 23
Jij hield zoveel van ons Wij houden zoveel van jou Jij blijft steeds onder ons
tekst 24
Dood ben ik niet
Dood ben ik pas als jullie niet meer aan mij denken
tekst 25
Ik heb lang en gelukkig geleefd, niets gevraagd en veel gekregen en van alle goede dingen voldaan ben ik stilletjes heengegaan.
tekst 26
Ooit zal ik bestaan en leven Ooit zal ik leven en gaan Ooit zal ik gaan en sterven Ooit zal ik sterven en bestaan
tekst 27
Omdat het leven mooi was nsamen met jou,
wordt het leven moeilijk zonder jou … Omdat jij moedig en hoopvol was, willen wij dat ook zijn …
tekst 28
Diep bedroefd,
maar vervuld van zovele goede en mooie herinneringen, melden wij het overlijden van
tekst 29
Je was een rots in de branding en koerste recht door zee Je trotseerde storm en golven alleen… je had de wind niet mee
tekst 30
Belangrijk is niet alleen de weg die je gaat maar ook de sporen die je achterlaat
tekst 31
Omdat er liefde is bestaat er geen voorbij in alle eeuwigheid ben jij.
tekst 32
Je was als een kaars vol licht, warmte en gezelligheid die is nu opgebrand
 doch haar uitstraling zal blijven tot in eeuwigheid
 Kort was je tijd
 Groot was je inzet
 Opgewekt en spontaan
 Ben je van ons heengegaan
tekst 33
Het verdriet bij je heengaan is groot,
maar in ons hart blijf je verder leven.
tekst 34
Als mijn tijd gekomen is en ik afscheid neem
van het leven merken jullie, in al je eenzaamheid dat ik onzichtbaar bij jullie ben gebleven.
tekst 35
Weinig nemen en veel geven
Altijd hartelijk en warm
Als de mensheid zoals jij was
Was de wereld niet arm
tekst 36
Ongewild en onverwacht niemand had dit gedacht ‘s morgens vroeg van huis ‘s avonds
niet meer thuis
tekst 37
De strijd heb je nimmer opgegeven zelfs
toen het einde werd verwacht je bleef
geloven in het leven vol liefde, zorg en levenskracht.
tekst 38
Doof nu het licht en sluit je ogen en vergeet de strijd Jouw leven hier is omgevlogen maar de liefde blijft.
tekst 39
Wat is de mens toch schoon in al zijn goede doen!Zo vaak zien wij het te laat …
en ‘t leven ging voorbij!
tekst 40
Al hield je nog zoveel van het leven Je had het niet in eigen hand Ongevraagd moest je het verlaten En wij staan machteloos aan de kant
tekst 41
Ik verlaat diegene die ik liefheb om terug te gaan naar hen die ik niet missen kan
tekst 42
Soms is het beter iets moois te verliezen
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad Liefde van mijn leven Ik heb van je genoten
tekst 43
Nooit vragen, nooit klagen,
zijn pijn in stilte dragen.
Zijn handen hebben voor ons gewerkt, zijn hart heeft voor ons geklopt,
zijn ogen hebben ons tot het laatst gezocht.
tekst 44
Toen uw lijden lang en zwaar werd, hebt ge geglimlacht en aanvaard, moedig als geen, in de eenvoud van simpel vader/moeder te zijn.
tekst 45
Als ik verdriet heb, en geen raad meer weet … denk ik aan al het goede dat je voor ons deed
tekst 46
Wanneer wij aan ons moeke denken ervaren wij hoe ontzettend veel zij van ons en van de mensen hield.
tekst 47
Rust zacht, lieve schat.
We dragen je levenslang in ons hart.
tekst 48
Doorheen onze droefheid, danken wij haar/zijn lang en schoon leven.
tekst 49
Vol dankbaarheid voor haar/zijn liefdevolle inzet, eenvoud, nemen wij afscheid van

tekst 50
Omgeven door de liefde van allen is hij/zij van ons heengegaan
tekst 51
Neem de herinnering aan jou niet mee, laat ze achter, alleen, in ons hart.
tekst 52
Na een verdienstelijk leven is zacht aan onze liefde ontnomen
tekst 53
Onverwacht, maar voor altijd in liefdevolle gedachten.
tekst 54
Niemand leeft voor zichzelf, niemand sterft
voor zichzelf,wij leven en sterven voor God
onze Heer, aan Hem behoren wij toe.
tekst 55
Als het lichaam niet meer wil en het leven wordt een lijden kan men dankbaar zijn
dat God het komt bevrijden
tekst 56
Niemand weet wat leven is alleen dat het gegeven is en dat van dit geheimenis God het begin en einde is
tekst 57
Wie zijn taak als mens vervulde in dit leven,
hem zal God zijn vriendschap en zijn liefde geven.
tekst 58
Ik ben het, Kom maar met Mij mee naar de overkant. Wees maar niet bang hier is Mijn hand
tekst 59
Haar leven heeft een kroon gedragen van gouden, moederlijk geduld, dat zonder voor zichzelf te vragen gestaag de vele, vele dagen geluidloos zorgend heeft gevuld.
tekst 60
Ik heb gezorgd bemind, gebeden. Mijn hart is zwaar, ik ben zo moe. Zoveel verdriet heb ik geleden, Nu ga ik naar de Vader toe.
tekst 61
Het zijn de kleine dingen die ik achterlaat voor mijn beminden, grote dingen zijn voor iedereen. Mijn laatste groet is voor hen die mij in mijn onvolmaaktheid kenden en mij liefhadden.
tekst 62
Wij zijn taak vervulde in dit leven hem zal God zijn vriendschap en Zijn liefde geven
tekst 63
‘t Is avond, stille… en, mij omtrent, is iets, of iemand, onbekend, die, zachtjes mij beroerdend zegt: “‘t Is avond en ‘t is rustens recht”
G. Gezelle
tekst 64
Hij/zij hield van de mensen
Hij/zij hield van al wat leeft.
daarom is het zo pijnlijk dat hij/zij
ons verlaten heeft.
tekst 65
Een stille nacht…
Een felle pijn: “Nu is ‘t gedaan”.
Zo plots en onverwacht
is hij uit ‘t leven weggegaan.
tekst 66
Mijn leven is in dood vergleden als een zon
die zachtjes onderging. Elke pijn is nu geleden
en alles wordt herinnering.
tekst 67
In ieder mens schuilt een geheim, een hoge
vreugd, een scherpe pijn, een diep verdriet,
een roos, en een vergeet mij niet.
F. Van Alboom
tekst 68
Ik verlaat met droefheid degenen van wie
ik hou, ik vind met vreugde terug degenen
die mij verlaten hebben.
tekst 69
Het klopte rustig al die jaren het oude hart
zo kloek en trouw to wij verrast en droevig waren die morgen bij het plots ervaren hoe
‘t stil viel, onverwacht en gauw.
tekst 70
Pas als de tijd gekomen is kunnen we gaan…
en alles achterlaten wat vreugde het of droefnis.
tekst 71
Rust nu maar uit
je strijd is gestreden
je hebt het met veel moet gedaan.
Wie kan begrijpen wat je hebt geleden.
Wie kan weten wat je hebt doorstaan.
tekst 72
We laten je gaan, maar met pijn in het hart.
Je zien lijden en niet kunnen helpen, was onze smart.
tekst 73
Anderen gelukkige maken was zijn leven,
Niets was hem teveel, niets te zwaar,
Helaas, sterven doe je altijd te vroeg.